Als kijker van de schilderijen van Asad wordt je geconfronteerd en geprovoceerd. Als publiek wordt je geconfronteerd met jezelf. Misschien creëert het voor elke persoon een verschillende emotie maar het collectieve gevoel is de oorverdovende stille schreeuw van lijden waarmee de mensheid wordt geconfronteerd. In eigen woorden vertelt Asad ons de betekenis van zijn schilderijen.

De mensheid is geconditioneerd door wetten, cultuur, maatschappij, politici, religie en degene die de macht bezitten.

Onze manier van denken is vervormd en door religies die onze levens domineren verblind.

We zijn gevangen door het collectief, door onze geconditioneerde toestand van de geest en het beperkt onze grenzen en interactie met andere mensen.

Wanneer men de waarheid ziet van onze voorwaardelijke staat dan ziet men alleen het vacuüm, de leegte, de leegte van ons bestaan. Een gevoel komt naar boven, een sterke emotie van verlangen naar authenticiteit. Ik ben naakt en ontdaan van waardigheid en aardse bezittingen. Ik ben niets en leven zoals wij het hebben gemaakt is waardeloos.

De menselijke figuren in de schilderijen representeren het innerlijke naakt, het wordt naar buiten getoond zonder bescherming om onbeschermd zichtbaar te zijn voor anderen. Een stille schreeuw van lijden is waar te nemen maar niet te horen.

Ooit waren we geboren in onschuld maar langzaam aan zijn we geconditioneerd en gecorrumpeerd door valse profeten van geloof, door religie en wetenschap, door kunst en traditie. We verliezen onze authenticiteit om geconditioneerd te worden. 

We moorden voor macht, voor culturele verschillen, voor het bezit van anderen. We moorden voor onze geconditioneerd denken. We vullen deze leegte met wat wij definiëren als leven, een absurd leven van hallucinaties en fantasie, geboren uit angst.

De waarheid is dat we alleen zijn, we zijn verlaten, we zijn niets en we zijn naakt.

We zijn alleen voor het alleen zijn, bang voor de dood en leegheid, we zijn bang voor de leegte. Daarom heeft ons brein goden gecreëerd, we creëerden rijkdom, macht, wetenschap, faam... Vanuit onze angst creëerden we een nieuwe wereld.

Ons brein creëert vele illusies van verveling, verdriet, pijn, lijden en verwarring. Onze denken is onze vijand en we zijn niet wie we denken te zijn.

De schilder toont ons de schilder, zijn reis en pad maar hij wil vooral terugkeren naar zijn werkelijke ik. Hij wil bijven en zijn leven accepteren, dit leven. Hij wil niet de verandering gebruiken in naam van de verandering, hij wil dat we de waarheid zien zodat we onze angsten achter ons kunnen laten en naakt worden.

Hij gelooft dat we met niet zouden moeten blijven, we zouden alleen moeten blijven en naakt. Alleen dan zullen we volledig het leven zelf begrijpen. Hij wil ons laten weten dat er tussen ons geen scheiding is en wat we allemaal als realiteit zien feitelijk een product van ons denken is . 

Onze gedachtes hebben geen correlatie met de waarheid or representeren de waarheid want we kunnen alleen zin aan de waarheid geven.

Er is alleen één echte waarheid in verschillende realiteiten.